A mmienz’a strata ‘e Suveri’a Malìetti
cc’era ‘na petra jianca a mmienz’a via,
si ha vo’ vìdare mo’, miegliu m’aspìetti
mu se pulìzza llu vuoschu e… ccussì ssia.

Oh quante vote vinni a te circare,
o jioccarèlla d’oru ‘n cumpagnìa
ccu tanti pulicini a pizzuliare
e mustrare ‘u trisùoru sulu a mmia.

Tu, ‘ntantu, petra, ammùcci sutt’e tia
i turnìsi jiungiùti de’ briganti;
te dùnanu ‘na manu, sìent’a mmia
‘e ruvètte, ‘sse troppe a tutt’i quanti

àrvuli randi ‘e ticini e castagne,
ed’iu signu ppe chissu cchjiù cuntìentu:
a nnullu s’àprenu sse terre siccàgne
e d’ o trisùoru patrùne me sìentu.

‘Cce su’ llà ssutta l’oru e lli gioielli
chi me volèrre dare sulu a mmia,
ppe cchissu allegri cantanu l’aggìelli
chi portanu ‘stu core a Ssuveria.

De chissu m’accuntìentu! D‘a tua voluntate
e m’arricchìsciare mo’ chi simu cca.
Ma un ce penzàre – ‘u sanu puru ‘e fhate –
me bbastad’illa, e sugnu riccu ggià.