A menz’agustu quand’u sule ‘nfhoca
e ssìenti ca cce vo ‘nu poch’e fhriscu,
cc’è chine mang’ e vvive e chine jioca,
chine ‘ntre vùoschi circa llu refhriscu.

E’ ppropru una di le poche vote,
chi vecchi amici ‘nsem’alli parìenti,
se cònzanu seduti ‘nterr’ a rrote
a rrìdar’e mangiare cchjiù cuntìenti.

A Ccilla e intr’i fhaghi ‘e Riventinu.
a Gargiglia, Muzzàle e Abbandunati
ccu rrob’e pùorcu e ccu ‘nu jiasch’e vinu
se fhau lla scialatèlla. Siti viàti

ca ve scordati lu destìnu amaru,
e armènu ppe ‘nu jiurnu ve scialàti,
senza penzàre ca manca llu dinàru
e ca li mìegli jiurni su passati.

Me ngiru e vvuotu e nun ce pigliu gustu,
me fhazzu ‘nu bbicchìer’ e vinu ‘e cchjiù:
volèrra propru mo ch’è menz’agustu.
Mu cca, ccu mmie, cce fhorre sulu tu.

E quante vote mi l’hajiu ammagginatu
o l’hajiu nsùonnu, d’o tuttu, vidutu,
parca lu core mi s’edi strazzàtu
quand’hajiu vistu ca tutt’è sbullutu.

Cce spìeru ancora, però – mìegliu mu ‘u sai –
na scialata ccu ttie me vùogliu fhare:
o la fhacìmu aguànnu oppuru mai,
pénzacce allura, nun me pue ‘ngannare.