È risapùtu cha u sambiasìnu
‘unn è mmai statu unu ‘i pinnìnu,
ma n’hanu misu dintra ‘sta chjàzza
dua ‘nimàli ch’’un si sa lla razza.
Quando l’amu visti ‘sti landiùni asciumàti
simu ristati cumu ‘ncialàti,
nun lu sapìamu cch’avìamu di diri,
s’era ‘di rìdari o di ciangìri.
‘Un llu sapìamu cchi numi cci dari
a ‘sti dua scùagli a ‘nn àngulu ‘i mari;
nua n’aspittàvamu d’ancùnu paisànu
‘nu munimèntu ammìanzu ‘stu chjànu:
nd’avìmu tanti aggènti ‘mpurtànti,
ma,- cchi bulìti?- nua simu ‘gnurànti.
‘Nu ‘ntilligènti ‘nu jùarnu è bbinùtu
e ‘stu prubblèma ni l’ha risurbùtu;
n’ha dittu:” Fhacìti cuntu cha ‘sta chjàzza è ‘nu pratu
e dua cacèntari cci hanu vulùtu.
Vua parràti ppi bbi lamintàri,
e San Dumìnicu ch’avèra di diri,
chà, povarìallu, ‘un po’ mancu niscìri!
Nduvi sta illu cc’è tutta ‘a curtùra,
cci hanu misu ‘nu scantu cha cci fha pagùra.
Ma puru illu! ‘Unn è ch’ è di mò!
‘Un s’ha aggiurnàtu? E allora cchi bo’? “ |