‘N aggìallu ‘i passa chi u mundu avìa giràtu
mu si ripòsa ‘nta ‘sta terra s’è firmàtu;
‘un s’ha rindùtu cuntu illu nduv’era,
picchì era vìarnu e parìa primavera.

Illu pinzzàu cha fhorsi avìa murùtu
e dintra u Paradìsu era arrivàtu,
ma d’aggènti ch’ha bbistu caminàri
s’addunàu cha supra ‘a terra avìa di stari.

“Madonna! Cchi riggiòni culuràta,
bella e vistùta cha pari ‘na fhata:
‘a terra russa di vìardi ammantata
e d’azzùrru d’ u mari ‘nturniàta.

Fhuntàni ‘i testa ppi bìvìri hàju truvàtu
e ‘nta dicèmbri ‘a rosa jurùta;
chi ha ffattu u mundu parìca‘na casa s’ha stigliàtu
e ppi quatru ‘a Calabria cci ha ‘mpindùtu.

Chi m’ ‘u fha fari mu vàju ‘sti vavìa,
‘i mo ‘ndavànzi cca è lla terra mia!”