‘A vrasèra stasìra hàju allumàtu,
ppicchì u termusifhòni s’ha guastàtu;
cci ha bulùtu ‘na pocu ppimmu ‘a trùavu
mpindùta nduv’era llà a ‘nu chjùavu.

Quattro sbampùgli, ‘na manàta ‘i cravùni
e lla fhamìghja s’ha cunzzàtu a ‘nu rutùni;
i vrasi n’hanu fhattu abbicinàri
tutti a ‘nu cantu ppi ni quadiàri.

Amu cicaliàtu ‘na siràta,
parìamu ggenti cha ‘un s’era mmai vidùta;
puru ‘a vrasèra, cha ni stavìa a sintìri,
s’ha ‘mpurmàtu ‘i quandu n’avìamu di vidìri.

M’ha fattu pinzzàri ‘nu mumèntu:
“Pìanzica è curpa d’u riscardamèntu?”
Chà è bberu cha friddu ‘un fa sintìri,
ma l’unu ‘i l’àutru ni fha alluntanàri;
‘mbeci, arrutàti a ‘nu pedi ‘i vrasèra,
simu vicini, è ‘na fhamìghja vera!