Trent’anni arrìatu chini m’ ‘u dicìa
cha ‘stu paìsi ‘ccussì si ridducìa?
Se! ‘Na grandi abbundànza ‘un cc’è mmai stata,
ma mancu cumu mo “terra vrusàta”.

Iu mi ricùardu quandu a Sambiàsi
cc’era ‘n’atra armunìa ‘sti casi casi,
ccu lla vinùta di Lamezia Termi
i Sambiasìni su’ rimàsti fermi.
A mmanu a mmanu, annu dopu annu
a tutti quanti ni sta pigghjàndu ‘ affànnu.

‘Na vota ‘ agricurtùra caminàva
e ancùna lira a ttutti cci vidìa,
moni chi tutti ‘i vigni hanu tiràtu
‘n giru tu vidi sulu pizzintìa.
Vidi guagliùni ad età ‘i ‘nzzuràri:
su’ ndola ndola, senza fhatigàri.

Avìamu ancùna cosa a Sambiàsi:
Pritùra, scoli àuti e “cullucamèntu”;
l’hanu spustàti tutti mberzzu u “centru”.
Ppi ccentru unu pensa a “Fiurintìnu”,
guardàndu cumu è fatta ‘sta Città,
u centru nun pò éssari cha llà!

Ma Nicàstru, ‘ncazzàtu paru paru,
vòzi llu centru llà, a llu “Quadaràru“.
E lli “Rapprisintànti nùastri ‘i gridu”
dìssiru: “ Mègghju a Catanzàru Lidu.“
N’amu cunzzàtu cha ‘nu fhòglju ‘i via
ni l’amu ‘i jìri a fhari in Albania.

‘Sti “Cumandànti” ‘i mo cci sanu fhari,
fhanu di tuttu ppi ni cunzzàri.
Nua Sambiasìni, cumu simu mo,
nun sapìmu nemmènu caminàri,
allùra illi ppi ni cci ‘mbizzàri
‘i strati n’hanu fhattu a “rizza ‘i pisci”:
sai ‘i nduvi trasi e nno di nduvi nìasci.

E nua prigàmu: “ ‘Un cci ‘a fhacìmu cchjù,
oh Sarancìscu mia, pensaci tu!”