‘St’ Italia!
‘I quando s’è jungiùta ‘unn ha furtùna,
‘unn ha nisciùtu ccu ‘na bona luna!
Cchjù voti mu si jùngi cci ha pruvàtu,
ma dopu pocu tìampu s’ha sbasciàtu.
L’ùrtima vota fhu ‘nta l’ottucìantu
ccu lli Savoia a fari u muvimèntu.

Tandu nun c’era ticchinuluggìa,
d’’a fhami u Nordu cadìa lli vavìa.
Allùra ‘sti signùri fhurbacchjòni
dìssiru: “Ni pigghjàmu u Miridiòni,
chà teni sordi, aria e terri boni.”

Chini di nua cridìu a cchisti aggènti
sùbitu è divintàtu cumbattènti,
ma chini ‘un vulìa fari l’attindènti
l’hanu fhattu passàri ppi briganti.

Milli partìru a Quartu ‘na matìna
e ppi llu Suddu ‘ncignàu lla ruìna.
L’intinziòni ‘unn è ch’era ppi mali,
u capu lùaru era llu Giniràli,
Garibàrdi, eròi ‘sì mintumàtu
cha tuttu u mundu ni l’ha ‘mbidiàtu.

Quando u muvimèntu fhu furnùtu
e s’assittàru dintra u “Parramèntu”,
sùbitu ‘ncignàu ‘n àutru turmèntu:
chà u Nord s’avìa sempri d’abbuffàri
e llu Sud di fhami di murìri.

Vidìandu chillu ch’avìa cumbinàtu
don Giusèppi si ndi jìu ppi dispiràtu.

‘N guerra turnàmmu pùa u Nuvicèntu,
i mùarti nuastri linchjìru Piàvi e Tagliamèntu.
‘Stì bàrbari avìamu ‘i libiràri di l’Austriaci,
‘ici cha cumu a nua èranu Italiani e amici.

Dopu tìampu ‘sti pùarci hanu ‘ngrassàtu
e llu grassu a llu cori cci ha arrivàtu.
Mo dìcinu: “ Simu ricchi e putènti,
ni fhuttìmu d’u Sud e dd’i ‘sti pizzènti.”
Pinsàndu chistu, allùra è beru u dittu
cha u pùarcu arrùazzula allu scifu
…quando è abbùttu!