Hàju mancàtu ‘nu pocu du’ paìsi,
a rrégula, si e nno, ‘nu paru ‘i misi

Mu tùarnu assapuràri l’aria mia
‘na caminàta m’haju fhattu li vavìa,
quantu ti sìantu vicìnu Sarancìscu
‘nu sgrùsciu nùavu e ‘na vintàta ‘i friscu.

Chillu chi vìju mi lassa senza jàtu,
‘na cosa nova ancùnu ha fravicàtu,
ccu terra russa e petri culuràti,
cumu ‘i muntàgni nostri strizziàti.

M’abbicìnu ppi mègghju smiculàri,
vìju ‘na gurna e ‘na giùvina natàri,
nata allu sùanu ‘i ‘na pipìta,
cci la sona ‘nu guagliùni a ogni brazzàta.

È bbella! ‘Sta fhuntàna cci vulìa,
e cchini l’ha fatta si vidi ch’ha mastrìa:
s’ha guardàtu ‘ntùarnu, è statu sbertu,
e ccu ‘st’òpara n’ha linchjùtu ‘nu disèrtu.